دوستان هم سن و سال من حتما خاطرشون هست اون زمانی رو که تازه ویدئو وارد خانه های ایرانیها شده بود – هنوز ترس همراه با لذت رد و بدل کردن نوار ویدئو و ویدئو لای پارچه و پتو پیچیده زیر زبونمه – اون زمان داشتن ویدئو ممنوع بود – دقیقه مثل الان که ماهواره ممنوعه و لی اکثریت تو خونه هاشون دارن – اون زمان هم ویدئو همچین جریانی داشت با این تفاوت که خیلی بکر و جالب و برای ما عجیب بود – ویدئو ها در دونوع نوار کوچیک و نوار بزرگ بود – هنوز هم چندین نوار کوچک ویدئو داریم ولی ویدئوش  خراب شده ....اون زمان چیزهایی که در بورس بود فیلمهای هندی بود – با اینکه الان از فیلم هندی متنفرم ولی اون زمان دیدن هنرپیشه های بدون چادر و حجاب هندی و اون بزن بزنهای مصنوعی خیلی جالب بود – تو عالم بچگی خودمونو جای گویندا – متهن – ویجی و ..... میزاشتیم – چه روزایی بود – بادش به خیر – بعدتر شوهای لوس انجلسی هم اومد – ویژه عید بود اما چند ماه بعد میرسید ایران – تو روزای جنگ و موشک و آژیر قرمز چیزهای متفاوتی بود – الان که فکرشو می کنم می بنم تو این چندسال چقدر چیزها عوض شده – راستی اون زمونها فکر می کردید چیزهایی مثل سی دی و دی وی دی و مویابل و ام پی تری پلیر و کامپیوتر و ال سی دی و ال ای دی و ماهواره وبلوتوس و اینترنت و دوربین دیجیتال و پلی استیشن و ...... بیاد....راستی به نظرتون این تکنولوژی ها ما آدما رو به هم نزدیک کرده یا از هم دور؟؟آیا تو عصر انفجار اطلاعات روابط انسانی هم جایی داره؟بچه های ما چه جوری می خوان زندگی کنن؟مثل آدمای تو کارتونهای تخیلی ؟یعنی مثل ربات ؟